گهڻو پسند ڪيل شعر
غلامي جا ڳولهي سَوين تون بهانا
اسان جي ٻَچن کي ڪُهي ڇڏ زمانا
" هُوءَ " جا منهنجي گيت تي، لوڏي ويٺي پير،
ڪير آھي سا ڪير، ڏٺل وائٺل ٿي لڳي.
موسمون سُرن جون اُٿي بيٺيون،
گل ھُٻڪار ٿي ھليا ھُن سان.
شام لٿي آ ڳوٺ تي، پر نہ پکي آيا
شايد ڦاسايا، مارين مڪر فريب سان.
سفر منجھ شھيد، ٿيا مسافر ڏيھہ جا
اڄُ بہ آھن يزيد، هٿيارن جي ڇانوَ ۾.
ڌرتي تنهنجا گُل، بوٽن ھيٺ لتاڙيا
پرمل ۽ ٻاگھُلَ، ڪيئن پائينديون گجرا.
مُند نہ ڪائي موت جي، پِڙَ جو موت ڀلو
هلندا ھوت ھلو، سونھن سڏي ٿي پاڻ کي.
جيڪي اڄُ ٿيو، وري نہ ٿيندو ھيل
ڌرتيءَ جا ڌاڙيل! ڏيھہ سڃاتو توکي.
وينديسانءِ مري، ڳائي تنھنجون ڳالھڙيون،
چوندين ’ھاءِ چري، سچي ھئي سڪ جي.‘
ڀرسان تنھنجي ڀٽ ڌڻي، جهلي بيٺس جهول،
ڏنئي ٻہ ٽي ٻول، سخي منھنجي ساھہ کي.
وطن! تنھنجي مٽي اوڍي سُتاسين،
اهو ئي کوڙ آ اعزاز هِڪڙو!
پھرين ٺڙڪائي وئينءَ کُڙي ڇالاءِ،
۽ ائين پو ڏٺئي، مُڙي ڇا لاء!
آيو موت تہ روح مري ويو، جسم ٿيو آزاد،
مٽي اول، مٽي آخر، مٽي زندہ باد!
فتوى نہ ڏيو، ڪافر نہ چئو، مومن کي ميان منڪر نہ چئو،
سچ پچ تہ اسان جو سونھن مٿي، ايمان سلامت آھي اڃان