گهڻو پسند ڪيل شعر
روئندي رات کُٽي، لُڙڪَ سُڪا ھر اک جا
ڳاڙهي باک ڦُٽي، گوپانگن جا ڳوٺ ۾.
گوليون گوپانگن کي، مسجد منجھ لڳيون
حيوانن کڳيون، ھنيون وڏيءَ ھيج مان.
زخمي بس جي شيشن تي، رتُ جي گلڪاري
ساري سواري، گولين سان وئي گھائجي.
سُک ۽ سُرهاڻ جُون گھُلن هوائُون
گھوٽَ لهن لائُون، سدا پنھنجي سنڌ ۾.
شامون سانوڻ رُتَ جون، سنڌوءَ ڪنارا
بادل وسڪارا، چؤڏس مھڪ گُلاب جي.
چانڊوڪيءَ ۾ چيٽ جي، نور ڀري نيراڻ،
آيو پرين پاڻ، چمڪيا چنڊ زمين تي.
تون چانڊوڪي چيٽ جي، منهنجو من چڪور،
اچي ڪڏھن اوٽ، مون سان ڳالهيون ڳجهہ جون.
چوڏينهنءَ چانڊوڪي، ويجهي آئي وسَ ۾،
اڄ تنھن سان ترسي، ٿيو سيني ۾ سوجهرو.
ڏکائي ويو ڏور، مون کي چنڊ چريو ڪري،
دل کان ناهي دور، دوري آھي ديد جي.
سڻيم تنھنجو سڏ، پهتس پهتس او پرين،
هيڻون اٿم ھڏ، پر سگهہ ڏسين ٿو ساھ جي.
سھڙي آ سانجهي، اوندھہ نٿي آب تي،
او منهنجا مانجهي، ساٿ نہ ڇڏج سير ۾ آ.
سيڻهہ کنئي ساھ، پيا پور پرينءَ جا،
دُکن جا درياھ، پار ڪياسي پل ۾.
ساوڻ سندا مينھن، آيو آھين ان بنا،
الا، ڪھڙي ڏينھن، ٻُجهندي پيار پرينءَ سان.
آ ريتيءَ تي رُڃ، آلا پيار پرينءَ جو،
اکڙين سنديءَ اُڃ، ڀٽڪايم ڀِٽن ۾.