گهڻو پسند ڪيل شعر
مان بڙڇي مان گھاءُ، مان ئي وار وجود تي،
مان ئي ھان پڇتاءُ، مان ئي پيار پرينءَ جو.
اکڙين منجهہ اجاڙ، نگريون تنھنجي نينھن جون،
پل پل آھہ پھاڙ، ڄڻ واريءَ ۾ وقت جي.
پيئڻ ۽ جيئڻ، متو متوالن جو،
ڀيري ساڻ ڀرڻ، سُرڪيون تنھنجي سونھن جون.
سر پيارو آ ساھہ کان، تن کي مٺڙي تان،
آھي پنھنجي آن، راڳيندڙ جي روح کي.
جهوري پيئي جھانجھہ، جيڏيون منھنجي جيءَ کي،
سھڙي آھي سانجھہ، جھڄندي جنھن جي جھانءِ ۾.
ناھي ڪوئي ڳائڻا، ڳائڻ جھڙو ڳڻ،
سائين، مون کي سڻ، ڌمندو رھہ تون ڌن ۾.
اڄ تہ ازل جي اڃ، مٽجي ويئي من مان،
سامهون ساري سڃ، وسي وئي وڻڪار سان.
ڄڻ ازل جي آڳ، جلي پيئي جيءَ ۾،
مرڪي پيو ماڳ، شعلن جي شعاع ۾.
پرھہ جو پرواز، ڪيو ساھہ سڄڻ ڏي،
ڪل رمزون ۽ راز، کلي پيا کن ۾.
اچي ٿو آواز، پرينءَ جي پيرن جو،
ڪو روحاني راز، سري پيو سانت ۾.
پرينءَ سندي پيچري، پيو آھيان پنڌ،
ھيئون، انھيءَ ھنڌ، پھتو پيرن کان اڳي.
چمڪي وڄ وجود ۾، ڏٺم پرينءَ جا پير،
اوندھ ۽ اوير، منجھايو ھو ماڳ کي.
کلي ڪير کنوڻ، چمڪائي ويو چِت ۾،
صدين لاءِ سڄڻ، ٿيو سيني ۾ سوجهرو.
سدائين سوداءُ، سانڍيم تنھنجو سمجھہ ۾،
او اڻ ڄاتل آءُ، ڄاڻو منھنجي ڄاڻ جا.