گهڻو پسند ڪيل شعر
گهرا گهرا نيڻ، ڪارا ڪارا ڀونر جئن.
ڀِرندا رهيا ڀيڻ، مُکڙيءَ مٿان من جي.
ٿي سڄڻ جي سار، ڳاتَم ان جون ڳالهڙيون
ڇيڙيا من ملهار، اکين آب وسائيا.
ويڙهي ويا واس، مون کي محبوبن جا،
آندا من ۾ آس، خزانا خوشبوءِ جا.
ڇٻيون آھن ڄڻ، سموري سنسار ۾،
ويجهن کان وڇڙڻ، جلائي ٿو جيءُ کي.
تارن کي ترساءِ، پرين پوئين پھر جو،
سڀان تو سواءِ، ناھي جس جيئڻ ۾.
جدائي جانڊه، پينھين ڇڏي پيار کي،
سڄڻ مون سانده، سوگهو رھج ساھہ ۾.
ڪڏھن آءُ قريب، ڪريانءِ ڳالهيون ڳجهہ جون،
اندر جا عجيب، اوريانءِ امنگ سپرين.
کڻي نماڻا نيڻ، مٺڙي ڏٺو ڏک مان،
واسينگن جئن ويڻ، ڏنگيون منھنجي ڏاھہ کي.
دلين جا درياھہ، اٿلي پيا اوچتو،
سالن کان پوءِ ساھہ، ساعت ۾ سرچي ويا.
آئي رُت رابيل جي، دل ۾ دود دُکيو،
ناھي ساھہ سکيو، تو بن پل ليءِ اي پرين!
آئي رُت رابيل جي، پيا پرينءَ جا پُور،
نينھن سَندا ناسور، اندر ۾ اُکلي پيا.
اکڙيون اُڃايل، سڄڻ تُنھنجيِ سونھن جون،
سدا سِڪايل، پرين پنھنجي پيار جون.
ورھين کان پوءِ ٿو وسين، برھہ جا بادل!
ترس تہ ٻہ ٽي پل، پياسو آھيان پيار جو.
اڄ اکڙن جي اُڃ، پوري ٿي پرينءَ مان،
روح اندر ھئي رڃ، وسي بوند برھہ جي.