گهڻو پسند ڪيل شعر
ھلي پرين هيجَ مان، جيءَ جيءَ وڄن جهانجهَہ،
سانوري جيئن سانجهَہ، موهي وجهي مَنَ کي.
جانيءَ جڏھن کان هنيو، خيالَن کي کاٽُ،
تڏھن کان گهرگهاٽُ، سُڃَ لڳي ٿو سرتيون!
ڪوڪو ماڻهو موتِئو، ڪنھن ڪنھن ۾ هُٻڪارَ،
هونئن تہ ڪِرڀن ڄارَ، ماڻهوءَ ماڻهوءَ مَنَ تي.
پَون پارا پوهَہ جا، مارُو ٿا ٿَڙڪنِ،
ڀَڙڪيو ٿا ڀَڙڪنِ، جذبا منهنجي جِيءَ جا!
ماٽاءَ ٿيل بلور جيئن، تون مان ٽڪرياسين
۽ پوءِ وکرياسين، وڇوڙي جيءَ وانچ ۾.
تون جو منهنجي ناگريءَ، ھلي آئيو آن،
ڀلي آيو آن، جوڳي توکي جيءَ چوان.
وڳو گل ورن، تو جو پاتو تن تي،
سڀ ڪنھن نيڻ ٺرن، سڀڪو من سڌير ٿئي.
ڌماڪي ۾ ڌار، ڌَڙَ سِسيءَ کان ٿي ويا
رانديڪا ۽ ٻار ڪوئلو ٿي ويا ڪار ۾.
آھي وچ بازار ۾، رَتُ ائين ھاريو،
ڄڻ ڪنھن پٿاريو، اجرڪ آھي ايلفيءَ ۾.
ڪاري ڏامر روڊ تي، ٻانھون ڌڙ مٿا
ڳِجھن جا جتا، لٿا لالو کيت ۾.
بم جيئن بيروت ۾، لالُ تيئن لاکاٽُ،
ساڳيو ستم ــ گھاٽُ، ھر ھنڌ آ حيوان جو.
فلسطيني ڪيمپ ۾ بُکَ سندو راڪاسُ،
کائي ماڻهوءَ ماسُ، ڪونہ سُڃاڻي ڪنھن کي.
ويري! تنھنجو وسُ آ، منهنجا خواب اُجاڙ
سنگ نہ منهنجا ساڙِ، ھي جي نسريا پوک ۾.
شام لٿي ا ڳوٺ تي، جليو ڪٿ نہ ڏيئو
پاتو ڪنھن نہ ليئو، نہ ئي ٻارن ٻوليو.