گهڻو پسند ڪيل شعر
پيار ھڪ پيڙَ ھو، ھڪ روڳ ھيو، ٺوڪر ھو،
چين ھو دل جو، مگر داغ ھو پيشانيءَ جو.
سمجهي ڳالهہ سنياسي وو،
عشق رڳو ابناسي وو.
تنھنجي ڪنھن سان ڀيٽ ڪجي،
چنڊ ستارا پوڙها هئا!
سارَ جو سُر ڇڙيو، تہ ڇاجي لاءِ،
پيڙ جو گل ٽڙيو، تہ ڇاجي لاءِ.
ھاڻ پنھنجا پراڻا جو سپنا ڏسان، کِلَ ۾ ٿو پوان،
ڄڻ وڏو ٻار پائي گهمي ٿو لٽا، ڪنھن ننڍي ٻار جا.
ھر طرف گل ھيا بھار کان اڳ،
ڪيترا خوش هياسين پيار کان اڳ.
جيءُ ڪنھن جاءِ تي جَچي تہ جيئان،
مونکي توبن جيئڻ اچي تہ جيئان!
فتوائن جي شھر منجهان ٿو گذرين ياد ڪجان،
تنبورو آ تنهنجي ھٿ ۾ گڏ الله بہ کڻ،
ڌرتيءَ تي منھنجي نام جو ڪتبو نہ ڪو جوڙيو،
اي چار ڪلها چارپائي چنڊ ڏي موڙيو!
شھر سادو تہ ناهي نہ ڄاڻي سگهي
اقتداري اکين کي سڃاڻي سگهي
ھاڻ نہ پورب کان ڪي جوڳي اچڻا آھن
ھاڻ جيئي ٿو گنجو ڏونگر گمناميءَ سان
ڌُنڌ گهٻرائجي، رستي تي ھلي آئي آ،
عشق جي پنڌ اڳيان، بند گلي آئي آ.
ٻار کيڏن ٿا پھاڙن تي جهُڙن سان گڏجي،
ساعتون ڳھرَ ونڊن، مھلَ ڀلي آئي آ.
ساوَن پَٽن کي ڪيڏو سھڻو ڪري ڇڏيئُون،
گهوڙا چَري رهيا ھيا، پنھنجي حساب سان!