محبت ۾ پوندا بار ڪيئي، ڪجھہ تون کڻجان، ڪجھہ مان کڻندم
محبت
۾
پوندا
بار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم،
راھن
۾
ايندا
خار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
ڪڙڪاٽ
ڪُنن
۾
ھن
ڪيڏا،
سرٻاٽ
ڪَنن
۾
ھن
ڪيڏا،
ٿئہ
دريا
۾
سيسار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
ھر
شھر
۾
ھڪڙو
باغ
ھجي،
۽
روز
سندس
پر
گهور
ڪجي،
گلڙا
ٿيندا
انبار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
ٿي
جل
ٿل،
جل
ٿل
برسُ
ڪندي،
ھن
ديس
تي
ٿورو
ترسُ
ڪندي،
ھُن
اک
۾
ڪارونڀار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
ھي
جاڳ
تہ
آڳ
لڳائي
ٿي،
ھل
ٿورو
ننڊ
جي
شھر
ھلون،
ھن
سپني
۾
سنسار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
ڏاڏي
ڪا
ڳالھہ
ٻڌائيندي،
ظالم
کي
خوب
روئاريندي،
پيدا
ٿيندا
ڪردار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
دنيا
ڇو
آ،
ڇا
لاءِ
بڻي،
آ
ڪير
بندو،
آ
ڪير
ڌڻي.
ڏاھپ
جا
ھن
اسرار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.
آ
وقت
ڏکيو
آيو
ڏاڍو،
ھر
ماڻهوءَ
اُن
گهايو
ڏاڍو،
لاچار
ڪيئي،
بيمار
ڪيئي،
ڪجھہ
تون
کڻجان،
ڪجھہ
مان
کڻندم.

دادن ثقلين لاشاري 6 مئي 1988ع تي سنڌ جي ڳوٺ ڪوٽ غلام شاهه، تعلقو قنبر ۾ ڄائو. هن جو ٻالڪپڻ سنڌ جي ثقافتي ۽ علمي ماحول ۾ گذريو، جنھن سندس شخصيت جي جوڙجڪ ۾ اهم ڪردار ادا ڪيو. تعليمي سفر:...
ھِن غزل بابت