ڏينهَنَ کان پو پاڻ ملياسين روئي پياسين
ڏينهَنَ
کان
پو
پاڻ
ملياسين
روئي
پياسين،
حال
اندر
جا
پَئي
اورياسين
روئي
پياسين،
جڳ
جي
دل
۾
دل
وانگي
ئي
ڌڙڪياسين
پَئي،
تنهنجي
دل
تان
جيئن
لٿاسين
روئي
پياسين.
گهري
ڪاري
ڀونئر
جدائي
هئي
جوڀن
جي،
اکڙين
آڏو
انڌ
ٿياسين
روئي
پياسين.
پنھنجي
وچ
۾
اڄ
بہ
وڇوٽي
ايڏي
هئي
جو،
پنھنجا
پنھنجا
لُڙڪ
اُگهياسين
روئي
پياسين.
ڌار
ٿياسين
۽
ھڪ
ٻئي
جا
جيئرا
لاشا،
دل
ئي
دل
۾
دفناياسين
روئي
پياسين.
ضدي
آھين
پُٽ
جو
نالو
سارنگ
رَکيَئي،
پنھنجا
واعدا
ياد
ڪياسين
روئي
پياسين.

ھِن غزل بابت