محفل حسين تنھنجي، تنھنجا حَسين ماڻا،
ھت مير پير آھن، ناڻي بنا وڪاڻا

درٻار حُسن جي ۾ دارا بہ دست بستہ،
ميخاني عشق جي ۾، سھراب دل شڪستہ
ناصح ھتي نچي ويا، سياڻا بہ ٿيا اياڻا

ڏاڍا وڏا شڪاري، آيا شڪار ٿي ويا،
آيا ھئا خريدڻ، پر بي مُلها کپي ويا،
ھي ڪاروبار تنھنجا ٿا نيڻ ڪن نماڻا

اي ڪاش! تون اچين ھا مان ڪانگ ڇو اڏاريان،
اھڙي جڳھ ڪٿي جو توکي کڻي ويھاريان،
سينو ڪريان وڇاڻو ٻانھون ٻئي وھاڻا

ھڪ ڳالھ زندگاني، استاد وئي اجائي،
ٻي ڳالھ، ھي حياتي صد بار ٿي سجائي،
ٻي ڪار ڪانہ ڄاڻان، رڳو پيار يار ڄاڻان.